In de zomer van 2009 fietste ik van mijn geboorteplaats Winterswijk richting Duitse grens om het Vredener Brauhaus te bezoeken. Plotsklaps verscheen aan mijn rechterkant een wat merkwaardig gewas voor deze streek. Er bleek een wijngaard te zijn. Geïnteresseerd betrad ik het erf en werd verwelkomd door een aardige man die Gerhard bleek te heten. Samen met zijn moeder, en soms zijn zus Erna, had hij zijn domicilie in wat echt Achterhoek kan worden genoemd. Niet veel verder doemt de grensovergang op die nu een verlaten indruk maakt aangezien door ‘Schengen’ de interne grenzen in Europa werden opgeheven.
Op het erf van Gerhard hing een bordje: druivenplukkers gezocht. Gezien het feit dat ik bij Herbert Kühner uit Mehring an der Mosel dergelijk soort arbeid had verricht, leek het mij niet onwijs mij aan te melden. Uiteraard kocht ik een Achterhoekse wijn die, naar later bleek, uitstekend smaakte. In het najaar bezocht ik de wijngaard opnieuw in het kader van de Open Dag van de Achterhoekse Wijnbouwers. Er was veel vertier op het erf met als hoogtepunt een optreden van Smartlappenkoor 'Gewoon Hollands'. Na hun mooie klanken te hebben gehoord, vertrok ik naar andere wijngaarden in de Achterhoek.
De volgende dag zou mijn arbeid bij ‘Wijngaard Hesselink’ beginnen. Reikhalzend keek ik uit naar hetgeen zou gaan gebeuren. Ik trof er wederom de smartlappen aan en in een rustig tempo oogsten wij druiven die voornamelijk de namen hadden van Regent, Solaris en Johanitter. Ondertussen werd er een taal gesproken die mij bekend voortkwam: het Achterhoeks plat, dat haast een Esperanto is, aangezien aan de andere kant van de grens het op precies dezelfde manier wordt gebruikt. Cor hoorde ik tijdens de pauzes dan ook zeggen “t Is tied veur ‘n pafken”. Anderen gaven er de voorkeur aan, om onder het genot van een kopje koffie, uit te rusten in Gerhards’ Uutbloaz Huusken. Allerlei anekdotes werden verteld.
Ik zou in die herfst nog een aantal malen oogsten. Vriendelijke Gerhard belde me de dag van tevoren op en ik toog van het Wageningse naar het Winterswijkse. Tevens kon ik een kijkje nemen in de (grote) kelder van de Achterhoekse Wijnbouwers. Deze was prachtig nieuw ingericht. Ik hoorde dat men bij toerbeurt ‘kelderdienst’ had en ik ontmoette er wijnboeren uit de gehele Achterhoek. Van Almen en Geesteren tot inderdaad Winterswijk. Dat is dan ook het middelpunt van de Achterhoekse wijnbouw, met liefst zes vertegenwoordigers.
Al met al kabbelde de tijd langzaam voort en in de winter bezocht ik Gerhard nog een aantal malen om mij te voorzien van die bijzondere Achterhoekse wijnen. Op de wijnbeurs ProWein In Düsseldorf leerde ik voor het eerst de Solaris op Hout kennen die in de Achterhoek natuurlijk Solaris op Holt heet. Deze wijn bleek bekroond te zijn met een gouden medaille van de Berliner Wein Trophy 2010. Op die beurs In Düsseldorf noemde een wijnkoper van een groot wijnhuis het “een wijn die zich kan meten met een Chablis”.
Inmiddels was het zomer geworden en ontving ik van Gerhard wederom een telefoontje. Was de oogst al begonnen?.. Nee, natuurlijk, maar gastvrije Gerhard nodigde mij, als druivenplukker, uit voor een gezellig samenzijn. De barbecue werkte op volle toeren. Het was wederom een gezellig samenzijn in zijn Uutbloas Huusken en ik werd, onder het genot van die heerlijke Achterhoekse wijn, bijgepraat over allerlei zaken in mijn geboortedorp. Niet in het minst over de aanstaande rockopera ‘Jesus Christ Superstar’ die in de lokale steengroeve zou worden opgevoerd. Gerhard liet zich van zijn beste kant zien en ik vroeg hem dan ook of hij vlees had in geslagen voor het gehele buurtschap (Henxel)? Dat bleek niet helemaal het geval.
Na deze kostelijke middag en avond reden wij, natuurlijk op de fiets, terug naar Winterswijk. Ik herinnerde mij de woorden van die middag toen ik het erf van Gerhard opreed. In hoog Nederlands gaven de net vertrokken bezoekers van Wijngaard Hesselink hun mening prijs: "Gerhard is een aardige en gastvrije man die hard werkt” en die vrouw die ze op het erf opgemerkt hadden ”zal wel zijn vrouw zijn”.
Enige tijd later, het was begin september, zullen deze westerlingen wel doordongen zijn van deze foute analyse. Gerhard figureerde in de kick off van 'Boer zoekt Vrouw'‘ en de vrouw die zijn vrouw niet is, was Gerhards’ zus Erna die les geeft op het conservatorium en Gerhard promoot op de website van 'Boer zoekt Vrouw'....
ir. ing. Bert J.A. van Nijkerken
Landbouwkundige, beleidskundige, chemicus & informatiespecialist
Zondag 27 september 2009 was het de Open Dag van de Wijngaarden. Als geïnteresseerde ben ik een aantal wijngaarden in de buurt van Winterswijk gaan bezoeken om mij zo een beeld te kunnen vormen van deze agrarische bedrijfstak. Bij deze een verslag.
's Ochtends ging ik als allereerste naar Wijngaard Sonnewei in Corle. Met de auto reed ik over zandige wegen rond het mij zo bekende Rommelgebergte. Er was op deze dag wel veel zon in de wei, maar s ochtends kon ik er in ieder geval nog geen activiteiten omtrent de Open Dag bespeuren.
Daarna was het de beurt aan Wijngaard De Reeborghesch in buurtschap Kotten. Ooit had ik gezien dat zich achter een boerderij een wijngaard bevond. De precieze weg ernaar toe was me onbekend. Kruipend door het struikgewas bevond ik mij plotsklaps in de tuin van Henk Marmelstein, een tropisch landbouwkundige die zich op het verbouwen van wijndruiven had gestort. Henk kon prachtig vertellen over de variaties binnen zijn wijngaard van Esch tot Borgh en de invloed van reeën op de teelt van zijn druiven. Fotogeniek was zijn poel die grensde aan de wijngaard. Getroffen als ik was vergat ik er een foto van te maken: men moet dus maar op zijn website kijken. In zijn schoppe / proeflokaal aangekomen kon ik zijn 'kelder' aanschouwen, waarin hij op kleine schaal experimenteerde met het wijn- en portmaken. De eerste bezoekers kwamen, en na wat wijn geproefd te hebben, spoedde ik mij naar de volgende wijngaard.
De volgende wijngaard bevond zich in het Woold, nabij het veen. Ooit had ik er het aanplanten van gezien. Een buurtbewoonster gaf destijds van haar twijfels blijk 'dat het met een bos in de nabijheid wel nooit wat zou worden'. Ik ontmoette er Fred, die het perceel in zijn bezit heeft, en na overleg met zijn schoonzoon er een wijngaard was begonnen. Uiteraard was er geen sprake van een officiële Open Dag. Na een gesprekje en een foto spoedde ik mij naar huis om er wat eten te verorberen.
Na het middagmaal ging de tour verder naar Wijngaard Hesselink aan de Vredenseweg in Winterswijk. Het was er een drukte van belang: Gerhard Ensing, de eigenaar, had een heus smartlappenkoor ingehuurd. Aangezien ik er de volgende dag zou gaan druiven plukken, en ik mij zodoende een beeld zou kunnen vormen, ging ik vrijwel direct verder.
Smartlappenkoor 'Gewoon Hollands'
Over kronkelende wegen in de Winterswijkse buurtschappen met mooie namen als Henxel, Ratum , Huppel en Meddo bevond ik mij alras op de kaarsrechte weg naar Eibergen. De TomTom liet mij weten dat ik bij Wijnhoeve Hof van Gelderland, niet aangesloten overigens bij de coöperatie van Achterhoekse Wijnbouwers, was aangeland. Kijkend vanuit mijn automobiel, merkte ik echter een Praktijk voor Psychotherapie op. Niets bleek minder waar, want op het erf ontwaarde ik ook een aantal uit steigerplanken vervaardigde meubelen op, waarop de wijnproevers plaatsnamen. Mijn aandacht trok direct de Verjus, een eeuwenoud substituut voor azijn. Na de wijngaard achter de boerderij te hebben bekeken spoedde ik mij naar weer een volgende wijngaard.
Wijnhoeve Hof van Gelderland
Die volgende wijngaard bleek een heus Wijndomein, op het kruispunt van de hoofdwegen van Groenlo-Lichtenvoorde en Aalten-Lievelde, Wijndomein Besselinkschans genaamd. Direct wist ik mij omringd door slechts wijnstokken. Bij het oprijden van de wijngaard viel direct de streekproductenwinkel op. Verder was er een onvervalste Weinstube, waarin een heuse proeverij plaatsvond. Opmerkelijk was ook een bordje dat de richting naar 'De Engelse Schans' aangaf. Het bleek niet over Engelse wijnen te gaan, maar het was een, tijdens 'Het Belegh van Grol', aangelegd verdedigingswerk.
Wijnproeverij bij Wijndomein Besselinkschans en een 1000 jaar oude Schoppe bij Wijngoed Dierkinck
Als laatste stond Wijngoed Dierkinck op het programma. Tijdens mijn vele reizen door de Achterhoek had ik aan de Misterweg een in het oog springende wijngaard ontwaard. Het werd nu tijd er eens een kijkje te gaan nemen. De waardin bleek een enthousiast verteller over het wijnmaken te zijn. Het was er ook een uitmuntende omgeving voor: de schoppe bleek meer dan duizend jaar oude 'roots' te hebben. Aan het einde van deze wijnrondreis besloot ik dan ook een Rondo van de Coöperatie van Verenigde Achterhoekse Wijnbouwers te proberen.
Deze 'Tour de Vin in de Achterhoek' zal me vooral bijblijven, omdat het een ontmoeting was met allemaal enthousiaste, innoverende, mensen die bezig zijn een nieuw kwaliteitsproduct te ontwikkelen en deze ook proberen in de markt te zetten. Er is een enorme verscheidenheid is, zowel in mens, als in bedrijf, en een ieder geeft er zo zijn eigen invulling aan. Dat gaat van Fred, de hobbywijnbouwer, tot het 4,5 hectare grote Wijndomein Besselinkschans. En van Henk Marmelstein, die veel rassen op zijn terrein verbouwt om zo de arbeid te kunnen spreiden, tot Wijngaard Hesselink, waar Gerhard Ensing grootschalig zijn Regents verbouwt, die dan ook allemaal gelijktijdig geoogst dienen te worden. De volgende dag bleek dat Gerhard deze arbeidspiek wel aankon: het Smartlappenkoor 'Gewoon Hollands' van de vorige dag kon niet alleen voor bezoekers en You Tube zingen als nachtegalen, maar ook plukken als een zwerm vogels. Al met al was het een dag toeren meer dan waard!
Bert J.A. van Nijkerken,
Landbouwkundige & beleidskundige
Coöperatie Verenigde Achterhoekse Wijnbouwers
Wijngoed Dierkinck
Wijngaard Hesselink
Wijngaard De Reeborghesch
Wijndomein Besselinkschans
Wijnhoeve Hof van Gelderland
Wijngaard Sonnewei
Wijngaard Hesselink & Smartlappenkoor 'Gewoon Hollands' op YouTube
Het jeugdige tafeltennisteam van BIT.NL kende een moeizame start tegen Rijnsoever uit Katwijk aan Zee. Op een zonnige septemberzaterdag, die misschien wel de laatste mooie dag van het jaar zal blijken te zijn, was er een niet al te grote opkomst van de immer zo trouwe BIT-supporters in het fraaie tafeltenniscentrum aan de Langekampweg. Het leek er het meest op dat zij op reis waren gegaan naar het domicilie van de Rijnsoevers aan de Zee. Onderwijl verloor BIT.NL met 7-3. Maarten Loeve won twee partijen, Rogier Kessel een, en de benjamin van de BIT-troepen, de pas 15 jaar oude Daan Heijmen, wist (net) niet tot winst te komen.
BIT.NL begon goed aan de wedstrijd. Onder luide aanmoedigingen van tafeltennismatador en BIT-prominent Hans den Boer zette Maarten Loeve druk op de sterke Roald van der Landen. Na in de voorjaarscompetitie slechts vijf partijen te hebben verloren, kon Roald direct zijn eerste verliespartij in de najaarscompetitie noteren. Daan Heijmen kon het, na een goede eerste game (15-17), niet bolwerken tegen Jeroen Holten. Rogier Kessel liet van zich spreken door de eerste game van Mathijs van der Heiden te winnen en in de tweede game veroverde hij snel een 8-1 voorsprong. De laatste drie punten wist hij echter niet binnen te halen en verloor met 9-11. Daarna was het vlot gedaan en met vijf en vier punten was zijn verlies een feit.
Rijnsoever liep daarna snel uit naar 1-5 door een overwinning in het dubbelspel, en winstpartijen van Van der Landen tegen Daan Heijmen en van Van der Heiden tegen Maarten Loeve. Rogier Kessel liet daarna een puike partij tegen Holten zien en won afgetekend met 3-0. Daan Heijmen verloor wat ongelukkig van Van der Heiden (2-3), Rogier Kessel verloor kansloos van een op stoom gekomen Van der Landen (0-3) en Maarten Loeve liet een mooie 3-1 overwinning op Holten noteren.
Al met al was de 3-7 nederlaag een feit. Coach Ton Sandbrink liet weten dat hij over het algemeen vond dat de spelers ‘niet ontspannen genoeg achter de tafel stonden, waardoor de tegenstander snel de druk kon overnemen’. Al met al was dit niet het gewenste resultaat. Maar van een team dat het aflopen jaar, via kampioenschappen in de regionale hoofdklasse en de landelijke derde divisie, twee keer achter elkaar promoveerde kan men niet direct alles verwachten. Echter wel, gezien het jeugdig elan, een fikse progressie in de komende wedstrijden van de herfstcompetitie. Als de zon verdwenen is, en de herfst net zo bar is als de regenachtige zomer, valt te verwachten dat het vernieuwde Tafeltenniscentrum aan de Langekampweg weer net zo vol zal stromen als in de tijden dat ‘good old Hans den Boer en zijn neefjes’ in de eerste divisie Ede op hun grondvesten lieten trillen. De eerste kans daarvoor is, na een uitwedstrijd tegen Kluis Geleen, de thuiswedstrijd op 25 september om 14.00 uur tegen ‘goede buur’ SKF Veenendaal.
Bert van Nijkerken
Bij de afdeling Gelre gaat men na de voorjaarcompetitie ‘gewoon’ verder met een volgende competitie: het toernooi om de felbegeerde Wiltschutbeker. Na een wat zieltogend bestaan hebben een aantal actieve leden van de afdeling Gelre een ‘haast eeuwenoud toernooi’ nieuw leven ingeblazen. Het toernooi is bijzonder, omdat je zelf een team kunt samenstellen. Zelfs de grenzen van verenigingen kunnen worden geslecht door met leden van andere verenigingen een team te vormen. Ook als recreant kun je meedoen, mits je maar lid bent van de NTTB.
Er wordt gespeeld met een voorgiftsysteem. De afdeling Gelre koppelt een speciale licentie aan je prestaties van het voorjaarsseizoen. De site van de landelijke NTTB weet te melden ‘dat er zijn zelfs mensen die een wedstrijd willen verliezen om zo bijvoorbeeld een lagere licentie te krijgen voor de Wiltschut! Die licentie is namelijk het startpunt van de voorgift die je krijgt. Ieder licentieverschil staat grofweg voor 2 punten. Maximaal kun je met 9-0 voor komen te staan. Zie dan maar eens te winnen als hoofdklasser tegen een 6-de klasser! Knap lastig. Maar wel heel leuk, voor beide spelers een uitdaging.’
Dit jaar werd er gestart met een recordaantal van 90 teams en een slordige 450 deelnemers. Men start met een poulefase waar het er al heet aan toe kan gaan. Immers, slechts de nummers een van de poule gaan direct over naar de volgende ronde en de beste nummers twee moeten een tussenronde spelen. Nadat in de poulefase wordt gewerkt met wedstrijden die uit of thuis gespeeld worden, gaat men daarna ‘wedstrijden op locatie spelen’. Het kan dan een gezellige boel worden met soms 18 teams in een zaal. Dat wordt in de knock-outfase natuurlijk rap minder, maar met 10 teams kun je ook nog gezellig feestje bouwen! Ondertussen rammelt de bel van de kassa goed, zodat in deze barre economische tijden de financiën van de uitverkoren vereniging verder op orde kunnen worden gesteld.
Van de 90 teams was BIT.NL hofleverancier met liefst 5 teams en 26 spelers. Meest in het oogspringende namen in deze aflevering van de Wiltschut waren good old en voormalig eredivisionist bij Odion Gaanderen, Erik Kruisselbrink. Zijn voormalige clubgenoot in het Achterhoekse, Hans den Boer, stond in het tweede team van BIT.NL ingeschreven, maar heeft helaas dit jaar niet vermogen te spelen. BIT.NL had echter nog voldoende ‘interessante reserves’ in aanbieding met Rogier Kessel die vorig jaar met zijn team de Wiltschutbeker won, en de met een ‘Wiltschut-A-licentie’ spelende Maarten Loeve. Ook Daan Heijmen speelde in de kwartfinale een wedstrijdje mee, maar dan voor zijn eerste liefde Tafeltennis Nijmegen. Een ieder zal weten dat deze youngsters binnenkort via de landelijke tweede divisie Nederland gaan veroveren!
BIT.NL was de hofleverancier voor de volgende ronde met vijf teams in de 1/16 finale. Het ging er soms razend spannend, en ook verassend aan toe: SKF 2 met Jorai Hessing die vorig jaar nog derde divisie speelde, maar nu vanwege zijn resultaten met een ‘Eerste-klaslicentie’ kon spelen verloor verrassend zijn drie partijen tegen het Lichtenvoordse Litac 3. In de achtstefinale bij Slagvaardig Rheden moest de regerende kampioen BIT 1 al het onderspit delven tegen het sterke Cevelum 1 uit Cuijk. BIT 4 kroop in dezelfde achtstefinale met het oog door de naald: zij wonnen met 5-4 van het team 2 van Ton Sandbrink, in het normale leven coach van de heren van BIT 1. Hij had voor de wedstrijd tegen Bert van Nijkerken zelfs een speciaal (noppen)rubber op zijn batje gespeld om het noppenspel van Bert evenzeer te kunnen ontregelen. Met een evengoed resultaat als zijn coachwerkzaamheden bij de heren in de derde divisie: winst!
De kwartfinale in Wijchen gaf makkelijke overwinningen te zien van DNW 1 op Tafeltennis Nijmegen 4 met de eerder genoemde Erik Kruisselbrink (5-1). DNW 3 deed hetzelfde tegen Zevenaar 1 (5-3)en BIT.NL 4 ranselde in het hol van de leeuw ONI 1 van tafel (7-2). Een van de spannendste wedstrijden van deze aflevering van De Wiltschut was in het Wijchense te bewonderen: Tafeltennis Nijmegen 3 won na een 4-2 achterstand van Cevelum 1, dat blijkbaar moeilijk met de ronde eerder vergaarde roem, de winst op uittredend kampioen BIT 1, kon omgaan. Laurens Faas wist een 10-5 achterstand in de vijfde game tegen Veljo Petranovic goed te maken, sloeg nog twee matchpoints van zich af en bracht zodoende de 5-4 overwinning voor Nijmegen op de borden.
De halve finale bij Kracht en Vriendschap in Renkum ging er tot bloedens aan toe toen Peter Wijnen van DNW 1 zijn hoofd met zijn batje meende te moeten bewerken. Een EHBO’er moest er aan te pas komen om hem het spelen weer mogelijk te maken. Desondanks ging zijn team met een 5-3 overwinning op Tafeltennis Nijmegen 3 naar de finale. BIT.NL 4 had snel zijn schaapjes op het droge middels een 6-1 overwinning op de derde uitgave van DNW.
In de finale, in het fraaie, nieuwgebouwde onderkomen van Tafeltennis Nijmegen, ging het er ondanks de ijsjes uit de ijssalon van Laurens Faas, heet aan toe. De troostfinale tussen DNW 3 en Tafeltennis Nijmegen 3 was snel beslist (1-5). De finale was echter een regelrechte thriller. BIT 4 kon steeds een puntje voorsprong nemen, maar de taaie rakkers van DNW 1 uit Grave kwamen steeds (direct) terug, al ging dat ook niet altijd even makkelijk. Joost Mostert van BIT kon zijn partij tegen Peter Wijnen van DNW net niet winnen: 12-10 in game vijf. Ook de laatste wedstrijd van Joost tegen Manfred Daniels kreeg een zinderend slot: 11-9 in de vijfde game, waarmee de 5-4 overwinning voor DNW 1 een feit was. Niemand die het Joost kwalijk nam. Immers in Rheden had hij BIT 4 in het toernooi gehouden middels een 3-2 overwinning in de laatste en beslissende negende partij tegen nog wel BIT 2.
Daarna werden de prijzen uitgereikt. BIT.NL had bij een derde winst op rij de Wiltschutbeker definitief in zijn prijzenkast kunnen zetten. Nu is het voor de tweede keer in lange tijd dat het vijftigjarige DNW uit Grave aan de Maas met dit kleinood kan gaan pronken. De beker werd uitgereikt door de organisatoren Sharon Martens en Michel Ebben, waarbij ook Gert Klein Reesink van de website van de Wiltshut ( www.wiltschut.nl ) en Gerard Welling van de uitslagendienst niet werden vergeten. Al met al was het een geslaagd toernooi over liefst 8 weken die naar een volgend jaar doen smaken, maar dan met meer dan 100 deelnemende teams!
Bert van Nijkerken
Na de voorjaarscompetitie is er in Gelderland een uniek toernooi: de strijd om de Wiltschutbeker. Aan het toernooi kunnen alle spelers die bij de NTTB staan ingeschreven meedoen. Men speelt met een voorgiftsysteem. Blikvangers waren dit jaar good old en voormalig eredivisionist Erik Kruisselbrink en uiteraard de youngsters van BIT 1 die naar de tweede divisie zijn gepromoveerd: Maarten Loeve, Rogier Kessel & Daan Heijmen. De laatste speelde in dit ‘serieuze toernooi met een knipoog’ overigens voor Tafeltennis Nijmegen.
BIT had dit jaar de meeste teams ingeschreven (5) en had de laatste twee jaar de beker gewonnen en bij een derde winst op rij zou De Wiltschutbeker definitief een plaatsje krijgen in de rijk gevulde prijzenkast aan de Langenkampweg.
Team 1 bestond net als vorig jaar uit Rogier Kessel, Rob Schut, Thomas Pruijsen & Jeremy Berendsen en wilde natuurlijk gaarne de titel prolongeren. Men werd eerste in de poule, overleefde in Veenendaal de 1/16 finales tegen TVO 1 uit Oosterhout (5-3), maar dolf in Rheden het onderspit tegen Cevelum uit Cuijk. Uit Cevelumse hoek kwam later de opmerking ‘te vroeg gepiekt’, toen men in Wijchen, nipt, van Tafeltennis Nijmegen 3 verloor.
Team 2 van Ton Sandbrink met 'de overige medewerkers' Henk Snellen, Arie van Santen en de invallers Johan Woudstra en Tom Hanegraaf won ook zijn poule. Het sterke SKF 2 met Jorai Hessing & Wilfred Berkhof werd net voorgebleven en men won in de 1/16 finale gemakkelijk van ATC ’68 uit Afferden. Bij Slagvaardig Rheden ging men in een bloedstollende wedstrijd tegen team 4 ten onder (5-4 met 3-2 winst van Joost Mostert in de laatste partij tegen Tom Hanegraaf).
Team 3 met Marielle & Martin van der Kuur, Remco Bosch, Peter Groen & Wim Spelt wonnen knap hun poule, maar werden in Veenendaal uitgeschakeld tegen de latere vierde, het ‘DNW-3-Martens-team’ uit Grave.
Team 4 leek vanaf het begin ook een grote favoriet doordat het speelde met de vroegere winnaars Jan Mostert, Wim van Ooijen en Bao, ‘aangevuld’ met Joost Mostert, Gerrit Dros en Bert van Nijkerken. Ook zij wonnen hun poule (met overmacht) en lieten In Veenendaal Grol kansloos (5-1). Men overleefde, zoals eerder vermeld, nipt de confrontatie met BIT 2 en wonnen vervolgens in Wijchen makkelijk van ONI 1 (7-2) en in Renkum van ‘DNW-Martens’ (6-1). De finale werd nipt verloren van DNW 1 met 5-4. Met deze keer een heldhaftige Joost die met 3-2 verloor in de laatste partij. Een gedetailleerd verslag van deze wedstrijd kan men vinden op de website van De Wiltschut.
Team 5 kende een zeer gemêleerde samenstelling met recreant Wim ten Brink die nauwelijks een partij verloor, Maarten Loeve die met zijn net verworven ‘Wiltschut-A-licentie’ geen potten kon breken, de degelijke Yorick Schurink, een met een eersteklaslicentie spelende Mark den Ouden & sponsor Michel van Osenbruggen. Zij werden uitgeschakeld door ONI 1 die een wedstrijd later het onderspit moest delven tegen team 4.
Opvallende wedstrijden tijdens de aflevering Wiltschut 2010 waren SKF 2 tegen Litac 3, waarbij Jorai Hessing liefst drie wedstrijden verloor, terwijl hij, vorig jaar nog uitkomend in de derde divisie, toch met een eersteklaslicentie aan de wedstrijden kon beginnen. Bloedstollend was de wedstrijd van Tafeltennis Nijmegen tegen Cevelum 1, dat net de uittredend kampioen BIT 1 had verslagen. Ondanks een 4-2 voorsprong en talloze matchpoints van Cevelum in de beslissende negende partij won Nijmegen toch. En natuurlijk was er de opwindende finale tussen DNW 1 en BIT 4 die een gedroomd slot kreeg met een 5-4 eindtand en een vijfgamer in de laatste partij met slechts 2 punten verschil! De beker is nu minstens een jaar te bewonderen bij het vijftigjarige DNW Grave en niet voor altijd in de prijzenkast van het zestigjarige BIT Ede aan de Langenkampweg.
Al met al was het weer een geslaagd toernooi van de afdeling Gelre. Sharon Martens, Michel Ebben, Gert Klein Rensink (verantwoordelijk voor de website) & Gerard Welling van de uitslagendienst past veel dank voor hun (grote) inspanningen. Bij de prijsuitreiking viel te horen: ‘op naar de 100!’, hetgeen wil betekenen dat we als deelnemers na het record van dit jaar, 90 teams, via mond-tot-mondreclame moeten gaan streven naar een historische bezetting in 2011!
Bert van Nijkerken
Op een mooie juliavond werd ik door Bao met zijn Duitse TomTom opgehaald in mijn Wageningse volksbuurt ‘Het Patrimonium’. De TomTom stuurde ons langs in de voortuin opgestelde oranje gekleurde partytenten, alwaar wij soms barbecueënde mensen ontwaarden. Via knooppunt Valburg spoedden wij ons naar de finale van de Wiltschut 2010 in het nieuwe onderkomen van Tafeltennis Nijmegen.
In Nijmegen aangekomen merkte Wim (van Ooijen) de kazerne op waar hij gelegerd was geweest. Onmiddellijk kwamen er verhalen los van Bao die er het laatste jaar van zijn tandartsstudie aan de huidige Radbouduniversiteit had volbracht. Gerrit deed de rest door te verhalen dat hij als jeepchauffeur het voorrecht had gehad om zijn Duitse Birgit tijdens bivak te bezoeken. Bert voelde zich als erkend gewetensbezwaarde zielsalleen en overdacht wat hij toch allemaal niet gemist had…
Ondertussen stuurde de TomTom ons een (verboden) eenrichtingsstraat in. Bao lette goed op waardoor wij niet al voor de aanvang van de wedstrijd verslagen waren.. Even later begaven wij ons in bosrijke oorden die ons aan de bizarre avond van vorig jaar bij GTTC Groesbeek deden denken. Het was de avond van de plotsklapse nederlaag van dit team tegen de heros van Essentia Bemmel. Zou dit geen slechte voorbode zijn?
Aangekomen in het fraaie tafeltenniscentrum van Nijmegen kleedden wij ons om en begonnen op deze hete avond onze aanvallen op de koelkast met Aquarius. DNW (1) speelde met de opstelling Manfred Daniels, Albert Toenders en Peter Wijnen. De laatste kennen we nog van de halve finale bij Kracht en Vriendschap, doordat hij in een bloedstollende wedstrijd zijn hoofd met zijn batje meende te moeten bewerken. Hij bezeerde zich dermate dat er een EHBO’er aan te pas moest komen om hem weer op te lappen voor de rest van de wedstrijd. Bit 4 kwam in de opstelling met Gerrit Dros, Joost Mostert en Bert van Nijkerken achter de tafel.
Gerrit won makkelijk van Manfred, Joost verloor even gemakkelijk van Albert en Bert won weer makkelijk van Peter. De wedstrijd werd gestaakt om te genieten van de heerlijke ijsjes van de ijssalon van Laurens Faas. Na de hervatting won Albert weer makkelijk van Gerrit en Bert even makkelijk van Manfred. Joost speelde daarna een bloedstollende wedstrijd tegen natuurlijk Peter. De wedstrijd werd nipt gewonnen door Peter na twee sorryballen van Joost en een van Peter die sportief werd opgemerkt door Joost. BIT had dan wel enkele malen voorgestaan en DNW niet, maar er was nog weinig beslist bij die 3-3 tussenstand.
Bert liet daarna zijn derde overwinning optekenen en Gerrit verloor verrassend makkelijk van Peter, die blijkbaar ook wat minder bloedstollend kan spelen. Alles kwam daarna op de schouders te liggen van Manfred en Joost. Het werd wederom bijzonder spannend, en de uitgave van Wiltschut 2010 kreeg een passend slot bij een 4-4 tussenstand en een 2-2 gamestand in de beslissende partij. Joost diende een 4-0 achterstand goed te maken en had Manfred al snel in het vizier. Dan doen zich vaak de regelen van de Wiltschut gelden: men meet zich een net wat ander speltype aan waardoor men zich zowel tactisch, als mentaal, in de problemen brengt. Uiteindelijk werd het razend spannend en Manfred won, hij speelde de hele avond al goed, met 11-9 in die beslissende negende wedstrijd en vijfde game. Daarmee was de overwinning voor DNW een feit en is de Wiltschutbeker voor minstens een jaar te bezichtigen in Grave.
Na de prijsuitreiking door Michel Ebben & Sharon Martens gingen we zonder beker, maar met een karrenvracht aan medailles terug naar het Edese. Bert werd onder begeleiding van de Duitse TomTom keurig afgezet bij zijn Heimbrauerei aan de Unter den Linden Strasse die de scheiding markeert tussen de ‘kapitalistische nieuwbouwbuurt’, Irene genaamd, en het Patrimonium waar Bert woont. In het holst van de nacht konden wij niet constateren of er, conform Het Klein Orkest, vogels vlogen van West naar Oost Berlijn. Of andersom natuurlijk.
Bert van Nijkerken