Op een mooie juliavond werd ik door Bao met zijn Duitse TomTom opgehaald in mijn Wageningse volksbuurt ‘Het Patrimonium’. De TomTom stuurde ons langs in de voortuin opgestelde oranje gekleurde partytenten, alwaar wij soms barbecueënde mensen ontwaarden. Via knooppunt Valburg spoedden wij ons naar de finale van de Wiltschut 2010 in het nieuwe onderkomen van Tafeltennis Nijmegen.
In Nijmegen aangekomen merkte Wim (van Ooijen) de kazerne op waar hij gelegerd was geweest. Onmiddellijk kwamen er verhalen los van Bao die er het laatste jaar van zijn tandartsstudie aan de huidige Radbouduniversiteit had volbracht. Gerrit deed de rest door te verhalen dat hij als jeepchauffeur het voorrecht had gehad om zijn Duitse Birgit tijdens bivak te bezoeken. Bert voelde zich als erkend gewetensbezwaarde zielsalleen en overdacht wat hij toch allemaal niet gemist had…
Ondertussen stuurde de TomTom ons een (verboden) eenrichtingsstraat in. Bao lette goed op waardoor wij niet al voor de aanvang van de wedstrijd verslagen waren.. Even later begaven wij ons in bosrijke oorden die ons aan de bizarre avond van vorig jaar bij GTTC Groesbeek deden denken. Het was de avond van de plotsklapse nederlaag van dit team tegen de heros van Essentia Bemmel. Zou dit geen slechte voorbode zijn?
Aangekomen in het fraaie tafeltenniscentrum van Nijmegen kleedden wij ons om en begonnen op deze hete avond onze aanvallen op de koelkast met Aquarius. DNW (1) speelde met de opstelling Manfred Daniels, Albert Toenders en Peter Wijnen. De laatste kennen we nog van de halve finale bij Kracht en Vriendschap, doordat hij in een bloedstollende wedstrijd zijn hoofd met zijn batje meende te moeten bewerken. Hij bezeerde zich dermate dat er een EHBO’er aan te pas moest komen om hem weer op te lappen voor de rest van de wedstrijd. Bit 4 kwam in de opstelling met Gerrit Dros, Joost Mostert en Bert van Nijkerken achter de tafel.
Gerrit won makkelijk van Manfred, Joost verloor even gemakkelijk van Albert en Bert won weer makkelijk van Peter. De wedstrijd werd gestaakt om te genieten van de heerlijke ijsjes van de ijssalon van Laurens Faas. Na de hervatting won Albert weer makkelijk van Gerrit en Bert even makkelijk van Manfred. Joost speelde daarna een bloedstollende wedstrijd tegen natuurlijk Peter. De wedstrijd werd nipt gewonnen door Peter na twee sorryballen van Joost en een van Peter die sportief werd opgemerkt door Joost. BIT had dan wel enkele malen voorgestaan en DNW niet, maar er was nog weinig beslist bij die 3-3 tussenstand.
Bert liet daarna zijn derde overwinning optekenen en Gerrit verloor verrassend makkelijk van Peter, die blijkbaar ook wat minder bloedstollend kan spelen. Alles kwam daarna op de schouders te liggen van Manfred en Joost. Het werd wederom bijzonder spannend, en de uitgave van Wiltschut 2010 kreeg een passend slot bij een 4-4 tussenstand en een 2-2 gamestand in de beslissende partij. Joost diende een 4-0 achterstand goed te maken en had Manfred al snel in het vizier. Dan doen zich vaak de regelen van de Wiltschut gelden: men meet zich een net wat ander speltype aan waardoor men zich zowel tactisch, als mentaal, in de problemen brengt. Uiteindelijk werd het razend spannend en Manfred won, hij speelde de hele avond al goed, met 11-9 in die beslissende negende wedstrijd en vijfde game. Daarmee was de overwinning voor DNW een feit en is de Wiltschutbeker voor minstens een jaar te bezichtigen in Grave.
Na de prijsuitreiking door Michel Ebben & Sharon Martens gingen we zonder beker, maar met een karrenvracht aan medailles terug naar het Edese. Bert werd onder begeleiding van de Duitse TomTom keurig afgezet bij zijn Heimbrauerei aan de Unter den Linden Strasse die de scheiding markeert tussen de ‘kapitalistische nieuwbouwbuurt’, Irene genaamd, en het Patrimonium waar Bert woont. In het holst van de nacht konden wij niet constateren of er, conform Het Klein Orkest, vogels vlogen van West naar Oost Berlijn. Of andersom natuurlijk.
Bert van Nijkerken
Stuur door
Dit is niet OK