Op donderdag 16 juni werd ik in het Wageningse weer opgehaald voor de Wiltschutwedstrijd tegen ONI Wijchen, in nog wel Wijchen zelf. Voor deze wedstrijd hadden wij ons versterkt met liefst twee coaches: Arjen Lommen, oud-voorzitter en in het bezit van een trainersdiploma, en Ton Sandbrink, het afgelopen seizoen coach van het reguliere eerste team van BIT in de derde divisie. Het zou nodig zijn, want een heet avondje werd verwacht.
Spelers van dienst waren deze avond bij ONI: Henk Hendriks met een promotie hoofdklasse licentie, John Weijers met een eerst klas licentie en Frank van Empel met een derde klas licentie. BIT.NL 2 stelde daar Gerrit Dros en Bert van Nijkerken, beiden met en een tweede klas licentie, en Wim van Ooijen met een vijfde klas licentie tegenover. De voorgiften stonden zo vast. Wim, ‘De Muur van Ede’, zou zoals gewoonlijk vele punten voor krijgen. Gerrit en Bert zouden, voor het eerst deze competitie,met een voorsprong beginnen: tegen Henk (+4)en John (+2). En dan was er een geringe voorgift voor Frank (-2) tegen deze heren.
De wedstrijd kon beginnen. Gerrit beet de spits af tegen Frank. Het werd een spannende vijfgamer die door Frank gewonnen werd met 11-7 in de laatste game. Vervolgens moest Bert aan de bak tegen Henk. De eerste game was voor Bert; hij kwam in de tweede game voor met 10-6, maar verprutste 4 gamepoints en verloor met 13-11. Henk maakte daarna de wedstrijd kundig af. Daarna traden John en Wim in de Arena. Ook hier een spannende vijgamer. Na een 6-0 voorsprong, had John Wim in de laatste game al bij 7-7 te pakken. Donkere wolken pakten zich boven BIT 2 samen. Ineens ging echter de zon weer schijnen: vijfdeklasser ‘Wim De Muur’ ging gelijk op met eersteklasser John en won met 14-12!
Ineens was het weer een wedstrijd geworden en een heel andere wedstrijd: Gerrit de tweedeklasser had geen enkele moeite met promotie hoofdklasser Henk (3-0). En Wim won al even gemakkelijk van Frank. Bert deed er nog een schepje bovenop door van John nipt in vijf games te winnen. Ineens was de 2-0 achterstand omgebogen in een 4-2 voorsprong (voor BIT 2).
De heren van ONI rechtten echter hun rug: Henk won als promotie hoofdklasser van Wim, de vijfdeklasser, en John ging een spannende vijfgamer tegen Gerrit spelen. De eerste game werd makkelijk gewonnen door John, maar de tweede game was een regelrechte thriller, waarbij John met 19-17 aan de voor hem goede kant bleef. Gerrit vocht echter goed terug door met 10-12 en 7-11 te winnen. In de vijfde game verloor hij echter met 11-8 waardoor er een gelijke stand op de borden stond: 4-4.
Alles kon zodoende weer alle kanten op. Zowel Bert als Frank zouden het winnende punt kunnen scoren. Bert kon de druk maar moeilijk aan en Frank stuurde Bert met prachtige topspinballen aan alle kanten ‘de woestijn in’. Het werd 3-1 voor Frank, waardoor ONI, en niet de finalist van vorig jaar BIT 2, toen nog BIT 4 hetend, de halve finale haalde. BIT was op waarde geklopt, immers het aantal netballen en kantballen zal wel niet al teveel hebben verschild, en plotseling opkomende blessures waren er ook niet geweest. Wij wensen hen veel succes toe voor de halve finale (tegen Tafeltennis Nijmegen). Of wij dat ook voor de finale vinden is maar de vraag: BIT 4 was door! Zij maakten, als ONI, een 4-2 achterstand tegen SKF Veenendaal goed, en gingen er in deze streekderby met 5-4 vandoor. Zij lootten Treffers Arnhem.
Het Wiltschutcircus gaat nu verder met de halve finales in Groesbeek (donderdag 23 juni) en de finale en troostfinale bij Kracht en Vriendschap Renkum (vrijdag 1 juli).
Bert van Nijkerken
Donderdag 9 juni vertrokken wij naar het fraaie clubgebouw van TafelTennis Nijmegen. Het was de plaats waar vorig jaar de finale gespeeld werd tussen DNW 1 en het toenmalige BIT 4, dat nu BIT 2 heet. Onderweg kwamen we weer langs dezelfde gebouwen die Wim en Gerrit deden denken aan ‘hun oorlogstijd in vredestijd’: http://www.wiltschut.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=294&Itemid=2 . We werden ontvangen door Sharon Martens die over een weekje in het huwelijksbootje stapt. Was dit de reden dat het ‘Martensteam’ nu al, in een vroeg stadium, was uitgeschakeld? Men diende namelijk, bij een goed gevolg van De Wiltschutcompetitie, de dag voor de bruiloft een belangwekkende wedstrijd te spelen.
Gerrit en Bert zouden deze keer met Joost, die vanuit het Arnhemse was gekomen, hetzelfde team vormen dat vorig jaar zo jammerlijk de finale verloor. Een geluk was, dat we niet weer in dezelfde hal van TT Nijmegen hoefden te spelen, zodat niet steeds die verloren wedstrijd door ons hoofd zou spoken... Wim, ook een lid van dit team, en net voor de tweede keer opa was geworden, was met ons team meegereisd om scheidsrechter van dienst te kunnen zijn. Joost, die het wedstrijdformulier invulde, had blijkbaar freudiaanse gedachten door Wim in plaats van Bert op het formulier in te vullen. De omissie werd ook door de tegenstander, Revanche 2 uit Schaijk, geconstateerd en men vroeg zich af of wij tijdens de wedstrijd, na een ongunstige ontwikkeling, dit hadden veranderd? Ja, de Wiltschut wordt door een ieder zeer series genomen!Dit werd nog verder benadrukt door een speler die aan Sharon vroeg of de time-out regel ook bij De Wiltschut van toepassing was…
De wedstrijd nam een aanvang en Joost bleek niet direct een grootse vorm van de Arnhemse Korenmarkt te hebben meegenomen: met zijn eigen, enkelvoudige, noppenspel was hij kansloos tegen Cor Vos, die op beide zijden ‘Grass-noppen’ had gespeld. Gerrit moest het daarna opnemen tegen de lange Ramon Boxtel. Vlak voor de wedstrijd werd hij verrast door Daan Heijmen die, na anderhalf jaar in het eerste van BIT te hebben gespeeld, weer voor TT Nijmegen gaat spelen. Ondanks die terugkeer is hij nog steeds de oogappel is van vele Bitters! Gerrit won, en zodoende was het weer gelijk. Bert won vervolgens van Gerwin Vissers en Joost van Ramon, waardoor er een 3-1 voorsprong voor BIT 2 op de borden stond. Vervolgens bleek ook Bert kansloos tegen Cor. Zou Revanche zich nog revancheren was natuurlijk de vraag? Dit bleek niet het geval: Gerrit won van Gerwin en Bert maakte de wedstrijd kundig af door in drie games van Ramon te winnen. Met 5-2, het dubbelspel wordt in De Wiltschutcompetitie niet gespeeld, was het einde van de wedstrijd bereikt.
Na de wedstrijd werd er nog menig biertje gedronken. Vervolgens verrichte Sharon met de aanwezige bardame de loting voor de kwartfinales. BIT 2 bleek ONI geloot te hebben en BIT 4, een vroegere kampioen, lootte ‘Gelders Valleigenoot’ SKF. Het Wiltschutcircus is donderdag 16 juni te bewonderen bij ONI Wijchen. Sharon verontschuldigde zich nog dat ONI een thuiswedstrijd zal spelen. In de achtstefinales kon daar nog rekening mee worden gehouden, doordat men op verschillende locaties speelt. Shot uit Wageningen diende dan ook ‘de verre reis’ naar Nijmegen te maken en TT Nijmegen dezelfde reis, maar dan in tegengestelde richting, naar Wageningen. Het zal, na de wedstrijd van vorig jaar, ook tegen ONI, wel weer een heet avondje worden voor BIT 2 worden. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de streekderby tussen BIT 4 tegen SKF 2. Vervolgens spoedden wij ons via allerlei snelwegen naar het Arnhemse (Joost), het Wageningse (Bert) dan wel het Edese (Gerit & Wim), om te gaan genieten van de welverdiende nachtrust. Freudiaans, of niet, maar ook met Bert in plaats van Wim, bleek BIT 2 deze avond succesvol.
Als Wiltschutters wensen wij organisator Sharon Martens, en ‘haar Wiltschutfamilie’, natuurlijk een geweldige dag toe!
Bert van Nijkerken
Om ongeveer half acht werd ik door Joost Mostert opgehaald in mijn Wageningse volksbuurt. Geen oranje-uitingen te zien. Het meest in het oogspringende is dit jaar dan ook, dat zaterdag Nederland vriendschappelijk in, en tegen, Brazilië speelt. Het Wiltschutteam van BIT.NL 2 bestaat deze avond verder uit Wim van Ooijen en mijn persoon Bert van Nijkerken. Gerrit Dros was een lang wekend naar Berlijn om zich door komkommers te laten vergiftigen en Jan, de vader van Joost, maakt op dit moment Frankrijk onveilig met zijn noppenspel om zodoende wat flessen wijn te winnen. Bao, onze supersub, die natuurlijk met de precisie van een tandarts speelt, hoefde niet, als vorig jaar in Veenendaal, de gelederen komen te versterken.
We waren natuurlijk zeer benieuwd hoe wij het SKF-gebouw, waar de vorige dag de finales om het Nederlands Kampioenschap hadden plaatsgehad, zouden aantreffen. Zou de mooie rode vloer er nog liggen? En, hoe zou het zitten met die fraaie, blauw gekleurde, omheiningen? Zouden wij ook verwelkomd worden met een lasershow om zodoende als Wiltschutfinalist van vorig jaar, flitsend van start te kunnen gaan? Zouden wij in de mannenarena spelen, alwaar mannelijke Nederlands Enkelkampioen Martijn de Vries in de laatste wedstrijd de degens kruiste met vrouwelijk Nederlands Enkelkampioen Li Jiao, en in een spannende wedstrijd voor het eerst voor Westa Wessem het teamkampioenschap van Nederland binnenhaalde? Of zouden we gaan spelen in de damesarena, waar Ana Gogorita een prachtige wedstrijd speelde tegen wereldtopper Li Jie, die ze met haar mannelijke spel maar net verloor? En, waar natuurlijk jeugdinternational Rianne van Duin won van tafeltennislegende Mirjam Hooman, waardoor Den Helder voor het eerst in achttien jaar kampioen werd.
Niets van dat alles. De ijscokar was nog slechts een aandenken aan die prachtige middag waar de spanning te snijden was met, bij heren, zowel als dames, een 4-3 als resultaat. Wij ontmoetten al snel onze tegenstanders van Smash uit het Limburgse Gennip. Ja, de afdeling Gelre van het Utrechtse Veenendaal tot Gennips’ Limburg is groot! De wedstrijdformulieren werden kundig, met voorgift en al, ingevuld door Michel Ebben en de strijd kon beginnen.
BIT.NL nam middels Joost Mostert tegen Frans de Koning, Bert van Nijkerken tegen Wim Liefrink en Wim van Ooijen tegen Bert Willems direct een snelle 3-0 voorsprong, die aan de al even snelle achterstand tegen Topspin Boven-Leeuwen in de vorige wedstrijd deed denken. Het dubbelspel wordt in De Wiltschut niet gespeeld. In een mum van tijd won daarna Bert van Nijkerken van Frans. Joost kon zijn geluk niet op door in vijven nipt te winnen van Bert (Willems) en gooide al even enthousiast als Martijn de Vries een dag eerder, op precies dezelfde plaats in de arena, zijn handen omhoog. De wedstrijd kende een 5-0 stand en de overwinning was bereikt. De resterende partijen werden nog wel gespeeld en de heren van Smash redden ieder voor zich de eer, waardoor er een 6-3 eindstand op het bord stond. De BITTERS verloren overigens elk een partij, zodat deze avond niemand zonder overwinning en ook zonder nederlaag Veenendaal verliet.
Vervolgens gingen Joost en Bert onder begeleiding van een Garmin met Belgische vrouwenstem naar Wageningen. Joost vertelde Bert over zijn passie geocaching, een fenomeen dat Bert niet kende en waarbij middels GPS ‘schatten’ worden gevonden over de gehele wereld. Honderden miljoenen schijnen er, met wisselende moeilijkheidsgraad, verstopt te liggen en miljoenen mensen mengen zich in dit leuke spel: http://www.geocaching.nl/indexEen waar fenomeen om af te slanken waar een dieet van dr. Frank of Sonja Bakker niet tegenop kan! Rond elven was mijn Wageningse volksbuurt weer bereikt en Joost kon onder Belgisch gezang verder rijden naar zijn woonplaats Arnhem om zich te vervoegen bij zijn vrienden die deze avond geen coach was, maar een terrasje op de lokale Korenmarkt verkoos.
Maandag 23 mei gingen wij, Gerrit Dros, Jan Mostert en Bert van Nijkerken naar Boven-Leeuwen om tegen het lokale Topspin de laatste poulewedstrijd in de Wiltschutcompetitie te spelen. Dit is een toernooi met voorgiftsysteem in de afdeling Gelre dat na de reguliere competitie wordt gespeeld en waar dit jaar 82 teams aan meedoen. Gerrit haalde mij op bij een supermarkt in Wageningen die Jans' achternaam draagt. Via Rhenen reden wij de A15 op om bij de Prins Willem Alexander Brug het Land van Maas en Waal te betreden.
In Boven-Leeuwen deed de TomTom zijn best om ons via lokale wegen dit prachtige dorp te laten zien. Op de dijk werd de TomTom afgeleid door lokaal ruraal schoon. Toen de TomTom weer bij de les was, parkeerden wij de auto bij de kerk die net in de steigers stond. Op deze mooie lenteavond bleek de Jeu de Boules baan bezet met fanatieke dorpelingen. Deze Franse gewoonte bracht bij de heren van Les Bleus meteen allerlei anekdotes naar boven. Jan verhaalde over de vele tafeltennistoernooien in Frankrijk, en dat hij zodoende menig fles wijn had gewonnen. Bij Gerrit bracht dit nog belangwekkender zaken naar boven: door het winnen van een toernooi had hij zijn vrouw Birgit leren kennen. De hoofdprijs was een etentje en de nietsvermoedende Birgit werd hiervoor uitgenodigd; en voor het leven gestrikt.
Vervolgens traden wij het nieuwe rurale, uit Scandinavië afkomstige, fenomeen, het Kulturhus, binnen: een samenspel van allerlei lokale activiteiten http://www.kulturhus.nl . We waren er tijdens ons vorige Wiltschutbezoek aan Afferden, een paar plaatsen ‘verderop’, al mee in aanraking gekomen. We werden ‘begroet’ door de lokale bibliothecaris die de zaakjes, na wat bezoekjes van lezende dorpelingen, aan het ordenen was. Vervolgens traden wij binnen in het hart van het Kulturhus: een café in huiskamerstijl die zeker uitnodigde om er na de wedstrijd een biertje te komen drinken. De inrichting deed mijn gedachten teruggaan naar bouwwerken van architect Hundertwasser in Wenen.
Vervolgens gingen wij richting kleedkamer, alwaar een jonge vrouw in judopak ons uit catacomben tegemoet trad. Wij daalden af naar de kelder om daar nog wat ‘lokaal witgoed’ op te merken. Het omkleden gebeurde rap en onzorgvuldig, zodat Bert later nogmaals de gewelven van dit cultuurgoed kon bewonderen.
De wedstrijd nam een aanvang. Jan Mostert bleek kansloos tegen Frans van Kerkhof. Het zelfde overkwam Gerrit Dros tegen Hanneke Teunissen en Bert tegen Arno van de Heuvel. Plotsklaps stond het 3-0 voor Topspin en donkere wolken pakten zich samen boven de blauwe helden van BIT, die vorig jaar de finale nog haalden. Het deed dit team, in precies dezelfde samenstelling, denken aan de uitgave 2009 in Groesbeek die op een bizarre avond uitliep: http://www.kulturhus.nl
De heren uit Ede rechtten de rug en na het dubbelspel dat in De Wiltschut niet gespeeld wordt, wonnen Jan Mostert van Hanneke, Bert in een taaie vijfgamer van Frans met minimaal verschil, en Gerrit van Arno. In niets leek het, binnen een halfuur, meer op die avond in Groesbeek. Sterker, BIT had nog één winstpartij nodig om poulewinnaar te worden en zich niet bezig te hoeven houden met herkansingen die volgende week, nog wel in Ede, worden gehouden.
Bert verloor nog wel van Hanneke, maar Jan Mostert bracht het verlossende punt tegen Arno binnen. Gerrit maakte het Edese feestje compleet door van Frans te winnen en zodoende werd de wedstrijd toch nog winnend door BIT afgesloten.
Vervolgens werden de biertjes gevat in het ‘Hundertwassercafé’, alwaar werd teruggekeken op het laatste WK Tafeltennis en andere zaken van importantie. De bitterballen bleven deze keer achterwege, maar het was toch een mooie afsluiting van een avond in deze bijzondere competitie.
Met de Citroёn van Gerrit reden we het dorp uit en Gerrit poneerde dat de TomTom vrouwelijk was, gezien haar stem. Het deed ons concluderen dat deze TomTom dan lesbisch moest zijn. Via de A50 reden we ‘aan de andere kant’ het Land van Maas en Waal uit. Gedurende het uitwisselen van allerlei wetenswaardigheden zetten wij koers naar Wageningen en Ede om de slaap te kunnen gaan vatten.
De Wiltschutcompetitie www.wiltschut.nl , een toernooi over twee maanden na de reguliere competitie met een voorgiftsysteem bij de afdeling Gelre is in mei weer van start gegaan. De NTTB berichtte er vorig jaar ook al over http://www.nttb.nl/newsdet.asp?myid=&gid=1&newsid=610 . Zoals men kan lezen nemen sommige teams het zeer serieus. De andere kant wordt in dit stukje getoond.
Donderdag 19 mei gingen wij, Gerrit Dros, Wim van Ooijen en mijn eigen persoon, voor een Wiltschutwedstrijd naar ATC ’68 in Afferden. Na wat adresproblemen die met BlackBerry en TomTom kundig werden opgelost, verschenen wij rond 19.45 uur op het Koningsplein in Afferden om in het plaatselijke Kulturhus te gaan tafeltennissen.
Net toen we geparkeerd hadden, reed een zwarte Volkswagen Polo het parkeerterrein op. Uit de auto stapten Rick den Hertog, de chauffeur, Jaco de Gooijer en Jorai Hessing van SKF. Aan de meegenomen rolattributen was direct bij het uitstappen al duidelijk dat Freddy de hoofdsponsor van hun avond zou worden. Dat kwam goed uit, want het inpandige café bleek Heinekenplein te heten…
Na wat heerlijke koffie te hebben verorberd, startten we de wedstrijd om 20.30 uur. Naast ons speelden SKF 1, en naar later bleek ook het tweede van SKF in deze Wiltschutcompetitie. Tegen uiteraard Afferden.
De wedstrijden kabbelden voort toen er plotseling, tijdens de derde wedstrijd, een geroezemoes opklonk. Wat bleek, was dat de SKF- en Afferden-teams tegen de verkeerde tegenstanders speelden! Een fenomeen dat ik in mijn 40 jarige 'tafeltenniscarrière' nog nooit had meegemaakt. Het zal geen verbazing wekken dat deze omissie door de barjuffrouw werd opgemerkt…
Ondertussen tafeltennisten BIT.NL 2 en ATC 2 er lustig op los, terwijl SKF 1 & 2, en natuurlijk Afferden 1 & 3, opnieuw konden beginnen. Om 22.30 uur was de wedstrijd van BIT tegen Afferden afgelopen. De spreekwoordelijke eer voor Afferden werd door Jo Berben gered door van Wim van Ooijen te winnen. Daarna konden wij gaan genieten van Duvel, Grimbergen en bitterballen.
Na verloop van tijd konden ook de heertjes van SKF van biertjes gaan genieten om zo hun sponsor een goede dienst te bewijzen. Na wat keuvelen met de sympathieke heren van ATC konden wij na het aanschouwen van plaatselijke darters en biljarters richting Ede en Wageningen koers zetten om zodoende de slaap te kunnen vatten. Het zal een avond zijn die ons nog lang zal heugen.
In een wedstrijd om des keizersbaard, BIT.NL was reeds gedegradeerd en tegenstander Westa Wessem 2 kon geen kampioen meer worden, verloren de Edenaren met 7-3. Maarten Loeve won twee partijen en bijna drie; Rogier Kessel won een partij. De 16 jarige Daan Heijmen wist niet tot winst te komen.
BIT. NL heeft zich na twee opeenvolgende promoties van de regionale hoofdklasse naar de landelijke tweede divisie niet kunnen handhaven. Al na de eerste wedstrijd tegen Rijnsoever Katwijk, 7-3 verlies thuis, sprak tafeltennismastodont en aandachtig toeschouwer Hans den Boer dat ‘handhaving een vrijwel onmogelijke opgave zou worden’. Hij bleek meer dan gelijk te hebben.
De jonge jongens van coach Ton Sandbrink (Loeve 17 jaar; Heijmen toch vooral 15 jaar en ‘routinier’, de 21 jarige Kessel) verloren de volgende wedstrijd, met verdienstelijk spel, maar wel met 10-0 van de latere kampioen Kluis Geleen. Men won nog wel ruim, 8-2, van SKF Veenendaal 3. Echter door allerlei mutaties was al duidelijk geworden dat ‘de mensen uit ’t Veen’ geen representatief team voor de tweede divisie op de been konden brengen. De thuiswedstrijd van BIT.NL tegen TOV Noordwijk, dat deze helft boven verwachting presteerde, ging thuis ook ruim verloren (8-2). Daarmee was het doek na 4 wedstrijden eigenlijk al gevallen.
In het tafeltennis geldt tegenwoordig dat wedstrijdpunten de doorslag geven, en niet, zoals bij veel teamsporten, het resultaat van winst of verlies van het gehele team. Een inhaalrace is dan al snel onmogelijk. In welke sport komt het voor dat men na vier van de tien wedstrijden feitelijk al gedegradeerd is? Daar kwam nog bij dat concurrent Rijnsoever kon bogen op een vrijwel onverslaanbare Roald van de Landen, die in zijn eentje al bijna voor meer punten zorgde dan het gehele team van BIT.NL.
Coach Ton Sandbrink zei te hopen ‘dat zijn spelers deze (herfst)competitie veel geleerd hebben’. Rogier Kessel, waarvan vele ingewijden in het tafeltennis zeiden ‘dat BIT.NL hier toch niet de tweede divisie mee in kon’, heeft grote progressie geboekt. Hij haalde ruimschoots het hoogste winstpercentage en werd daarmee zelfs kopman. De youngsters Daan Heijmen en Maarten Loeve hadden Sandbrink teleurgesteld, hoewel Loeve een prima laatste wedstrijd speelde.
Al met al was het geen schande voor dit jonge team. Toenmalig speler-coach Edwin Angenent had in de herfstcompetitie van 2009 handhaving in de regionale hoofdklasse als doel gesteld; men werd kampioen. Deze ingewijde in het tafeltennis wilde ‘in de voorjaarscompetitie van 2010 in de derde divisie bij de eerste drie te eindigen’. Zonder hem, maar met de 15 jarige Daan Heijmen, werd men zelfs wederom kampioen. Voor Heijmen een prachtige prestatie: hij speelde immers twee niveaus hoger dan de regionale promotiehoofdklasse waarin hij bij Nijmegen bivakkeerde. Hij was meteen ook een steunpilaar van dit team door nauwelijks partijen te verliezen. Drie niveaus hoger in een jaar tijd bleek voor hem toch net iets teveel van het goede.
Men moet bedenken dat het zo goed presterende team van TOV Noorwijk in tien jaar van de landelijke C-klasse bij de jeugd is opgeklommen tot een stabiel team in de landelijke tweede divisie bij de senioren. De jonge jongens van BIT.NL maakten in een jaar tijd twee stappen, bij nog wel exclusief de senioren; Heijmen zelfs drie.
Al met al heeft dit team in een jaar tijd een fikse vooruitgang geboekt, maar men moet na een half jaar een stapje terug doen. Vanaf januari, bij de start van de voorjaarscompetitie, zal dit nog immer zeer jonge team, weer te bewonderen zijn in de fraaie tafeltennishal aan de Langekampweg.
Bert van Nijkerken
Op zaterdag 6 november was het gezellig druk in het fraaie tafeltenniscentrum van SKF Veenendaal. Bijzondere gaste was Kelly van Zon die zich afgelopen week in Zuid Korea als sterkste van de wereld toonde bij de sporters met beperking. Verder waren op dit ‘bal der degradanten’ de SKF heren van 1 tot en met 3 aanwezig en ook de dames van SKF 1. Kelly van Zon deed mee bij SKF 2 dat verwoedde pogingen deed om ook in de degradatiezone te geraken: 1-9 verlies tegen Irene Tilburg. Ook het in dezelfde ‘Food Valley’ gelegen BIT.NL Ede wenste in deze herfstcompetitie niet achter te blijven bij de ‘mensen uit ’t Veen’ en bevindt zich in een uitzichtloze situatie.
De dames van SKF startten in de wedstrijd met Amsterdam ’78 met Brenda Vonk in de gelederen, die ook regelmatig haar balletje slaat in het tweede herenteam dat een tafel verder tegen Bijmaat Huizen aantrad. Zij had duidelijk haar dag niet. Ze verloor al direct van Vanja Santic die toch 19 plaatsen lager op de nationale ranglijst staat. Renate Guitjens volgde haar voorbeeld door kansloos van Helen Hop te verliezen. SKF kwam knap terug tot 2-2 door winst van Charell Schoonbrood op Tessa van Dijk en winst in het dubbelspel. Brenda Vonk verloor daarna van leeftijdgenote Heleen Hop. Charell Schoonbrood toonde tegen Santic karakter door zowel in de tweede, als in de vijfde game, terug te komen van grote achterstand. Ze verloor echter met 9-11. Renate Guitjens deed daarna haar werk goed door in vijven van Tessa van Dijk te winnen.
De (eredivisie)eindstand van 3-4 stond zodoende op de borden. Brenda Vonk wijtte haar matige spel ‘aan het zichzelf een te grote druk opleggen´. Voor een ervaren iemand, die in haar carrière wel voor hetere vuren heeft gestaan, een matige verklaring. Het laat maar weer eens zien dat bij tafeltennis het om fracties van secondes gaat: net even niet genoeg (gezonde) spanning en je staat zomaar op verlies. Inmiddels staat SKF 5 punten achter op concurrent Amsterdam ’78 met ook nog eens een nadelig onderling resultaat. Het geeft weinig hoop en bij degradatie zal Vonk nog slechts voor het tweede herenteam uit blijven komen.
De meest aantrekkelijke partij in het tafeltenniscentrum aan de Wageningselaan was die van het al gedegradeerde SKF 1 tegen DTK Klazienaveen 2 in de eerste divisie. De heren vlamden aan alle kanten en middels drie zeges van Mark van Werkhoven, twee van Kasper Witte en het dubbelspel won men voor het eerst deze competitie. Ook Edwin Vonk speelde goed, maar mocht, door pech op de beslissende momenten, het zoet der overwinning (net) niet proeven. Derhalve een 6-4 eindstand.
Op tafel drie speelde het tweede herenteam van SKF tegen Bijmaat Huizen. Rouke Bosma liet zien dat je door ervaring en mentale sterkte en zonder al te veel te trainen toch (twee) partijen kunt winnen in de tweede divisie. Dicky de Jong zorgde voor het derde Veenendaalse punt. Een nederlaag van 7-3 was een feit.
Op tafel vier speelde het Edese BIT.NL tegen de derde uitgave van SKF. SKF trad voor het eerst aan met Youri Hubner, die inmiddels hersteld is van vele lichamelijke ongemakken. BIT.NL won met 8-2. Groeilbriljant, de 15 jarige Daan Heijmen, won zijn drie partijen, hoewel hij niet altijd briljant speelde. Hij leek de laatste tijd (mentaal) overtraind te zijn, maar heeft na wat rust duidelijk de lijn naar boven te pakken. Luctor et Emergo; ik worstel en kom boven. De Veenendaalse punten kwamen op naam van Remco Nieuwenbroek die als enige SKF-er op dit niveau meekan. SKF is gedegradeerd in deze poule en BIT.NL zal snel volgen: zowat alle tegenstanders zullen hun been of andere ledematen moeten breken om zich toch te handhaven. Derhalve een kansloze missie aangezien ’concurrent’ Rijnsoever ook nog aantreed tegen SKF 3.
De dames van SKF 2, met Kelly van Zon in de gelederen, verloren verassend ruim van Irene Tilburg (9-1). Kelly van Zon verloor haar drie partijen, maar was twee keer dicht bij de overwinning. Het ene punt van SKF kwam op naam van Maasland. SKF staat nog boven de degradatiestreep, maar kan zich niet al teveel meer permitteren.
Al met al was het een gezellig ‘avondje SKF’ waar zo af en toe van mooi tafeltennis te genieten viel. Het doet naar meer smaken, maar of het even aantrekkelijk is als alle teams een treetje lager spelen is de vraag; zo ook BIT.
Bert van Nijkerken
Na een goed begin met een 2-1 voorsprong heeft BIT.NL een nederlaag met liefst 8-2 geleden. Rogier Kessel en Daan Heijmen wonnen ieder eenmaal. Maarten Loeve bleef op nul staan. Ook het dubbelspel werd verloren.
TOV had vorige week goede zaken gedaan door met 7-3 van ‘titelkandidaat’ Wijzenbeek/Westa 2 te winnen. Zij waren naar het Edese gekomen om minimaal een gelijkspel te halen. In dat geval zou voor hen degradatie zeker niet plaatsvinden. TOV is een hecht team dat al vanaf de jeugd bij elkaar is en stapje voor stapje, met soms een degradatie, op een hoger niveau is gaan presteren. Al op hun dertiende speelden zij met elkaar en nu tien jaar later zijn zij, na een nipte handhaving in het voorjaarsseizoen, haast een vaste waarde in de tweede divisie geworden.
Maarten Loeve startte met een goede, maar verloren, partij tegen de sterke Dylan Kret. Daan Heijmen liet van zich spreken door een afgetekende 3-0 overwinning op Mark Spaargaren. Rogier Kessel liet wederom zien dat hij in grootse vorm verkeert en won verrassend van sterkste man Gerwin van Schie. Het dubbelspel werd een waar spektakelstuk met mooie rally’s en dramatische net- en kantballen. Uiteindelijk wonnen de heren uit Noordwijk met 11-9 in de vijfde game. Een tussenstand van 2-2 stond zodoende op de borden.
Ineens was de wedstrijd gekanteld en leek het erop dat het jonge team van coach Ton Sandbrink, afgezien van Rogier Kessel, aangeslagen was. Het leek in niets meer op het positief ingestelde team dat tot en met het dubbelspel met veel vertrouwen en flair speelde, alhoewel Maarten Loeve nog wel een keer in vijven verloor van Van Schie. Het team uit Noordwijk profiteerde optimaal, immers negatieve lichaamstaal en kritische zelfuitingen zijn koren op de molen van gewiekste tafeltennissers. Verder speelde ervaring bij de TOV-ers een rol: ‘als het niet mooi kan, dan maar slim’, dachten zij, net als het Rijnsoever in de eerste wedstrijd van het seizoen tegen BIT.NL. Nederlaag na nederlaag stapelde zich zodoende op en uiteindelijk stond er een 8-2 voor TOV op de papieren.
Handhaving zal een moeilijke zaak worden voor de youngsters van BIT.NL. Volgende week moeten zij op bezoek bij het sterke Wijzenbeek/Westa, terwijl Rijnsoever, ‘de op papier enig nog in te halen ploeg’, op bezoek gaat bij gedoodverfd degradant SKF 3. Het is in dit verband te hopen dat ‘goede buur SKF Veenendaal’ met de sterke Michiel van Well en Hans van Geffen achter de tafel komt. Slechts dan is handhaving in een poule van zes, waaruit er liefst twee, en nog wel direct, degraderen nog in zicht. Of het team moet zich zo gaan manifesteren als dit voorjaar, waarbij het erop leek dat Maarten Loeve op zijn tandvlees liep, maar in het dubbelspel op de Nederlandse Jeugd Kampioenschappen, samen met Patrick Oeij, de eredivisionisten Pepijn Leppers en Ewout Oostwouder in een weergaloze partij van de tafel sloeg. Dat zal dan echter wel heel snel moeten gebeuren.
Zaterdag 30 oktober zal pas de volgende thuiswedstrijd plaatsvinden. En dat nog wel tegen Kluis, de huidige koploper. In Geleen speelden BITTERS, hoewel zij met 10-0 verloren, tot nu toe hun beste wedstrijd. In het Tafeltenniscentrum aan de Langekampweg kan men om 14.00 uur aanschouwen of zij, inmiddels een fikse portie ervaring rijker, dat wederom kunnen laten zien.
Na de Tour de Vin in de Achterhoek in 2009 meende ik de Open Dag van de Wijngaarden in 2010 een andere invulling te moeten geven. Deze keer waren de Nederlandse Wijnfeesten in Groesbeek ‘het doelwit’. Ik ging wederom met mijn TomTom op pad en via precies dezelfde kronkelige weggetjes als bij 'Een bizarre avond'...‘ in 2009 zette ik de Fiёsta op koers. Zou het in Groesbeek een feest worden?
Via het clubhuis, in dit geval van de Tafeltennisvereniging GTTC, kwam ik in het centrum van Groesbeek aan. Ik vroeg mij natuurlijk af of achter de geraniums van het clubgebouw, om met Gerrit te spreken, ‘nu wel de trainer zou wonen’? Het stukje leverde mij vorig jaar het gastschrijverschap voor de wedstrijden van mijn tafeltennisvereniging BIT in Ede op. Nog vele stukjes zouden volgen, waarbij ik mij afvroeg of ik soms voor ‘een engeltje op de lat’ bij dit jeugdige team zorgde. Immers, zij werden twee keer achter elkander kampioen en spelen nu in de landelijke tweede divisie. Twee weken geleden werd ik ontnuchterd: zij verloren voor het eerst en er was geen lat te zien.
Terug naar het wijnfeest. Thuis had ik een soort visitekaartje gemaakt met links naar de stukjes van de tafeltennisclub in Ede en de website van Netwerk Platteland, waarop ik de (prille) vruchten van mijn schrijverschap publiceerde. Alwaar bij de Fachmesse ProWein in Dϋsseldorf het voor mij een duivelse kunst was om voor € 35.- binnen te komen, gaf een aardige heer aan de kassa mij direct een gratis kaartje met proefglas.
Door zoveel vriendelijkheid getroffen spoedde ik mij naar de ingang van het terrein. Ik liep langs allerlei kraampjes met vooral buitenlandse wijnen. Mijn blik was snel getroffen door een stand met Moezelwijnen. ‘Stephanie und Gert’ uit Senheim an der Mosel gaven mij heerlijke (rode) wijnen te drinken: een Senheimer Lay Spätburgunder en een Dornfelder Trocken 2008. Angela bleek in haar eentje 1.6 hectare 'Steilhang' te verzorgen. ‘Gert’ deed het, met zo af en toe hulp van de familie, op 2.3 hectare. Ik schafte er mijn eerste wijnen aan.
Vervolgens bleek er nog een wijnterrein te zijn; een heuse spiegeltent doemde op. De vijf Groesbeekse wijnbouwers trokken onmiddellijk mijn aandacht. Er bleek zelfs nog een ‘zesde op komst’. Na een bezoek aan leden van de Nijmeegse Commanderij, die Gelderse wijnen te proeven aanboden, zette ik mijn tred richting de spiegels voort. Na genoten te hebben van muziek, vervolgde ik mijn tocht over het emplacement net naast het voormalige station. Via Nederlanders die een wijngaard in Frankrijk hadden overgenomen, en de ‘Women on Wine’ ging ik weer richting uitgang.
Ik twijfelde nog of ik de Draisine zou nemen, een soort trapauto waarmee je over de nog niet verwijderde rails naar de ‘Nachbarn’ in het nabijgelegen Kleve of Kranenburg kon koersen. Ik nam toch maar de feestelijke Fiёsta richting het platteland waar vorig jaar mijn Tour de Vin begon. De Achterhoek.
Op weg ernaar schoten mij de gewichtige woorden van Jort Kelder van de avond ervoor te binnen: ik was op weg naar het platteland van de Kreidlers en Zϋndapps, alwaar men met ‘brommer kieken’ de meisjes probeerde te verleiden. De scootermeisjes, ik besteedde er in het kader van een wetenschappelijk debat met het stukje 'Nader tot God?' al aandacht aan, bleken dit fenomeen niet te kennen. Was dit een uitnodiging van Jort om het Clubhuis van de KRO COMMUNITY ‘ Boer Zoekt Vrouw’ te sluiten? Immers, wij zouden het brommer kieken van de boeren uit de ‘Kick Off’ kunnen bespreken. Met sluiting als gevolg. Of was het een subtiele poging om verslaafden aan dit forum van nieuwe munitie te voorzien?
Bert van Nijkerken
Op een mooie lentedag toog ik vanuit het Achterhoekse Winterswijk naar de Fachmesse ProWein in Düsseldorf. Bij het mij o zo bekende Oeding ging ik die haast virtuele Schengengrens over. Even later stoomde ik via Coesfeld en Naturpark Hohe Mark op naar het verkeersinfarct dat Ruhrgebiett heet. Mijn TomTom dirigeerde mij kundig naar het naast het vliegveld gelegen Messe.
Bedoelde beurs bleek slechts 5 van de 20 hallen te beslaan en dat had ik me in het land der wijn groter voorgesteld… In de ontvangsthal constateerde ik dat je geaccrediteerd diende te zijn om binnen te (mogen) komen. Om dat te bewijzen is bepaald geen sinecure. De Presseabteilung diende uitkomst te bieden: ik schreef immers (vaak) voor Netwerk Platteland. Oei, dat was jammer: voor BLOG-schrijvers diende je je eerst aan te melden, zodat site en werk beoordeeld konden worden op professionaliteit. Een gratis binnenkomst is dan zelfs verzekerd. Helemaal uit Nederland gekomen had men met mij enige consideratie: ik mocht voor de normale entree van € 35.00 naar binnen, omdat men al googelend toch een van mijn artikelen gevonden had.
Eenmaal binnengekomen merkte ik dat die 5 hallen immens waren. Onmiddellijk kreeg ik een ernstig gevoel van infobesitas. Toen ik bekomen was van deze overvloed aan wijn en informatie spoedde ik mij dan ook rap naar de informatiebalie. Deze bood uitkomst: 17 Nederlandse wijnbouwers en andere ondernemers zou ik moeten kunnen vinden op de beursvloer. Dat luchtte op. In de uitdraai van de vriendelijke dame aan de balie viel me direct Groupe LFE op. Op Netwerk Platteland viel te lezen dat zij samenwerken met de Achterhoekse Wijnbouwers. In mijn geest torende op dat die Achterhoekse Wijnbouwers met hun Solaris 2008 & Solaris op Hout 2008 twee gouden medailles bij de verkiezingen van de Berliner Wein Trophy gewonnen hadden. Die wilde ik natuurlijk proeven!
Aangekomen bij Groupe LFE vroeg ik onmiddellijk naar de Solaris op Hout 2008. ’t Streelde mijn tong, en was zelfs ongekend beter dan die al geproefde prachtige (Achterhoekse) rode wijnen op Barrique. Ik was dan ook meteen verkocht. Ook de verkoper was diep onder de indruk: hij had net die dure Chablis geproefd en vond dat deze zich hiermee prima kon meten. Ook in de aankleding van de stand bleek dat Groupe LFE danig verrukt was met die Achterhoekse wijnen (zie foto's). Bij bezoeken aan andere (Nederlandse) stands bleek, dat ik niet de enige Nederlander was die getroffen werd door de kwaliteit van die Achterhoekse wijn(en).
Na mijn omzwervingen door de enorme beurshallen spoedde ik mij aan het einde van de rit nog een keer naar Groupe LFE om een Solaris zonder Hout 2008 te proeven. Ook deze maakte indruk. Op weg naar mijn onafscheidelijke sigaar ging nog even langs bij de dame van de Presseabteilung. Inmiddels had ook zij de Nederlandse wijnen en Netwerk Platteland ontdekt. Voor restitutie van mijn entree moest ik maar contact opnemen met de blijkbaar aan de Messe verbonden Duitse (wijn)versie van Frau Antje. Men kan zich voorstellen dat het calvinisme in mij niet meer getroost kon worden.
Op de parkeerplaats aangekomen genoot ik van mijn sigaar, en vroeg de naast mij geparkeerde tijdelijke buurman of hij op die toonaangevende Düsseldorfer Messe ook de Nederlandse wijn geproefd had? Hij lachte, en zei: ‘Nederlanders drinken toch alleen maar wijn en produceren het toch niet!’. De TomTom en Radio Wuppertal loodsten mij door de wirwar van Autobahnen, en via de uit mijn jeugd overbekende afslag Hamminkeln ging ik via Bocholt en Barlo naar mijn in een Nationaal Landschap gelegen Winterswijk. ’s Avonds genoot ik van een Duits wijntje. Want waar zijn die met de Berliner Wein Trophy bekroonde wijnen nu toch te koop (in de Achterhoek)?
ir. ing. Bert J.A. van Nijkerken
Landbouwkundige, beleidskundige, chemicus & informatiespecialist